INDIA
06/01-03/02; Photographs by Desiré van den Berg
02/02/2012
DAY 22 & DAY 23
Spent these days in the train… That’s why these are all photo’s taken from the train.
01/30/2012
DAY 20 & DAY 21
Aangekomen in Varanasi met mijn nieuwe vrienden Spyros de Griek, Marti de Spanjaard en Maria de Slowaakse, die ik heb leren kennen in de nachttrein. “Een Griek, een Spanjaard, een Slowaakse en een Nederlander zitten in een nachttrein in India…” – soms heb je echt het gevoel dat je in een mop zit.
Het uitzicht vanaf het restaurant waar we een Indiase lunch bestelden, nadat we een hostel aan de Ganges-rivier hadden weten te vinden en onze zware tassen daar hadden achtergelaten.
Zoals in heel India, is vliegeren hier ook een populaire bezigheid onder de jeugd. We keken dan ook naar een horizon bedekt met honderden wapperende vliegers. Prachtig! Men moest hier alleen wel uitkijken voor de aapjes, die je vlieger zo uit de lucht plukten als je iets te laag ging – en erop begonnen te knabbelen!
De Ganges-rivier is de heiligste rivier van India en de Indiers die ik onderweg vertelde dat ik naar deze stad van de heilige rivier zou gaan, zeiden me ook allemaal dat ik per se een duik moest nemen in het water, want dan zou ik gereinigd zijn van al mijn zonden. Goed, misschien niet zo’n heel goed idee, aangezien naast het erin wassen van jezelf en de kleding, worden hierin alle riolen geleegd en… is het traditie in deze stad om de lijken van je overleden geliefden aan de oever van deze rivier te verbranden op grote stapels brandend hout en om het as vervolgens in het water te dumpen…
De foto’s van de verschillende functies van de Ganges.
Jezelf erin wassen.
Je kleding erin wassen.
Je familie erin verbranden.
Meer foto’s – genomen rondom de Ganges.
Varanasi is een hele spirituele stad, vandaar dat je overal dit soort figuren ziet mediteren enzo.
Incredible India…
01/22/2012
DAY 12 & DAY 13 (CAMEL SAFARI)
Dag twee van de kamelensafari.
Na onze eerste nacht in het vijfduizend sterren hotel (niet normaal zoveel sterren!) werden we zo wakker van het opkomende zonnetje. Ongelofelijk… ‘s Nachts was ik na het tellen van mijn tiende vallende ster (!) in slaap gevallen…
Mijn uitzicht bij het wakkerworden.
Tandenpoetsen in de woestijn! We droegen de hele rit samen met onze slaap- en eetspullen, liters mineraalwater met ons mee voor onder andere dit soort momenten. Ook van een vrij hoog survivalgehalte: het verbranden van je toiletpapier na een wc-bezoek om de natuur niet te vervuilen.
Gisteren waren we een herder tegengekomen die schreeuwde dat hij een vrouwtje had gevangen. Of onze heren zin hadden in vaderschap, om het zo even te zeggen,… En ja hoor, daar kwam hij, de herder, in de vroege ochtend – mevrouw kameel had hij aan een touwtje gebonden en onze mannetjes mochten er om beurten overheen. Vreemd aangezicht, vond het eigenlijk maar zielig voor d’r… Maar goed, dit is het enige lolletje dat die woestijnmensen hier krijgen – zo moet je het maar zien?
Romeo stond op ‘zijn beurt’ te wachten.
En het is weer tijd om op de kamelen te klimmen! Het is nogal een kunst om er dan niet af te vallen…
Na het ontbijt kwam Deena met het voorstel om een stukje om te wandelen met de kamelen vandaag. We waren gisteren namelijk door de zoveelste schaapherder onderweg, uitgenodigd voor een bruiloft in een dorpje verderop. Een dorp kon je het volgens Deena eigenlijk niet noemen, aangezien het maar een paar huisjes waren waar slechts een familie in woonde. Natuurlijk wilden we wel een woestijnbruiloft bijwonen, dus we galoppeerden richting de rieten hutjes (mijn billen waren al behoorlijk beurs van Daniel), na zo’n twee uur in de hete zon kwamen we er aan. En wat we daar aantroffen…
We werden naar binnen gewenkt en mochten naast een boel plechtige heren plaatsnemen bij het bruiloftsritueel: opium eten. Ik weigerde, dus kreeg later maar wat brave Chai-thee aangeboden. De sfeer was totaal anders dan in het vorige dorp, omdat deze mensen helemaal niet gewend zijn aan bezoek. Laat staan blank bezoek…
De opium in de ritueel beschilderde handpalm van een dorpeling – zonder wijsvingertopje weliswaar.
Iedereen kreeg een stukje.
De tulband was weer een aanwezig onderwerp tijdens ons bezoek, Robin kreeg er meerdere opgepast. De mannen lachtten om beurten even door hun gehoest heen en gebaarden dat Robins haar te lang was. Deena stond naast het spektakel de boel dapper te vertalen.
Opium is not my cup of chai.
De bruidegom kwam prachtig uitgedost even een kijkje nemen bij zijn bijzondere gasten.
Toen men eenmaal ontdekt had wat een camera precies doet, sloegen ze helemaal door. Ik moest van iedereen een portretfoto schieten en ze wilden de foto direct terugzien op het lcd-schermpje om er vervolgens keihard om te lachen en de camera proestend door te geven. Vervolgens werd iemand anders aangewezen en maakte ik de zoveelste foto van serieuze man met tulband. Fantastisch vonden ze het, totaal onbekend met het concept ‘camera’. De meest strenge blikken werden getrokken tijdens het poseren.
Ik werd door de enige dorpeling die een beetje Engels sprak (Engels en Hindi zijn India’s hoofdtalen) meegesleurd naar de rest van de aanwezigen van dit kleine dorpje om van iedereen prachtige foto’s te maken. ‘Dorpje’ houdt hier letterlijk in: vier rieten huisjes met een muurtje eromheen en wat huppelende geitjes in de buurt – middenin het meest verlaten stukje natuur dat je ooit gezien hebt. Hoe weten die mensen hier toch de weg? Hoe overleven ze hier uberhaupt? Behoorlijk indrukwekkend allemaal.
Ook de kleine mocht even poseren met het pasgeboren geitje.
Meneer zelf wilde ook nog even trots zijn nieuwe gezinslid showen aan de lens.
Uiteindelijk mocht ik het diertje zelf ook even knuffelen. (Deze foto is trouwens genomen door de meest verbaasde man met een camera in zijn hand ooit – ik had hem na eerst een halfuur overhalen (hij durfde niet) uitgelegd op welk knopje hij moest drukken en door welk gaatje hij moest kijken en omdat hij de knop tien minuten ingedrukt hield had ik ongeveer 34 foto’s van mezelf terwijl ik een geitje in mijn handen kreeg, terwijl ik hem tegenhou als hij tegenstribbelt, terwijl ik in de lens kijk, terwijl ik weer weg kijk…)
Nu mocht ik zelfs in de huisjes komen kijken – zolang ik mijn camera maar meenam. Ik liep van alles en iedereen foto’s te maken – ze hadden de grootste lol, iedereen werd er met zijn haren bijgetrokken. Dit was in het eerste huisje waar we naar binnen gingen. Het was er muf en ontzettend donker, maar guess what, ik had gewoon mijn flitser meegenomen! In eerste instantie om in de woestijn foto’s te kunnen maken bij het kampvuur ‘s avonds. Wie wist dat het nu zo van pas zou komen… Deze meneer was bezig met een wel heel modern apparaat (waar halen ze dat dan ineens vandaan?) aan de reparatie van een mooie sari.
Al gauw kwam iedereen erbij staan.
Aaah tof! De vrouwen! Ze waren de hele tijd verstopt geweest (ze zijn allemaal ontzettend verlegen), maar kwamen nu ook nieuwsgierig kijken. Wat zagen ze er prachtig uit: al die versieringen!
Ik had haar even gevraagd of ik buiten een mooie foto mocht schieten van haar armbanden. Een vrij National Geographic-waardig plaatje is het resultaat.
Een vrouw poseert trots met haar zoontje terwijl ze bonen pelt op de grond.
De rest van de bonenpellers.
In huisje twee was men bezig met chapati’s maken voor het bruiloftsdiner. Ik begrijp niet waarom ze niet gewoon buiten gaan zitten, het was er zo benauwd binnen…
Dit stelletje wilde ook graag op de foto.
Dag drie…
Credits aan Robin voor deze mooie foto – deze artistieke foto maakte hij uit verveling met mijn (eigenlijk verkeerd ingestelde) camera toen ik even weggelopen was. We hadden weer een plekje gevonden voor de kamelen om iets te drinken.
De zoveelste heerlijke maaltijd van Deena! De lunch op dag drie.
We aten de lunch in de schaduw van deze boom in dit schitterende landschap.
Bij het zakken van de zon wandelden we terug naar het kamelenkamp… We hadden er drie bijzondere dagen opzitten. Dit zal ik nooit meer vergeten! Nu snel een douche vinden…
01/20/2012
DAY 11 (CAMEL SAFARI)
Jurassic Park? Nee, dit is het kamelenkamp. Bij zonsopgang kwamen we hier (na een jeeprit van een uur) aan om onze kamelen op te zadelen en aan onze gids voorgesteld te worden. De kamelen zijn eigenlijk dromedarissen vanwege de enkele bobbel op hun rug, maar de Indiërs zelf noemen ze Jaisalmer-kamelen. In het landschap dat we zouden gaan bereizen, leven de kamelen ook in het wild – al zijn de mannetjes er allemaal tussen vandaan geplukt voor voornamelijk commerciële doeleinden. Mannetjes zijn sterker dan vrouwtjes en om die reden geschikter voor safari’s.
Dit is Deena, onze gids. In het echt is hij liever dan hij op de foto lijkt, hoor. Indiërs houden er gewoon van om met strenge blikken te poseren.
De kamelen worden met hun voorpoten vastgebonden op het kamp, zodat ze niet weg kunnen rennen. Zo hebben ze wel hun ‘vrijheid’, maar kunnen ze nooit ver zijn.
Daar gaan we dan! Robin, mijn Duitse reisgenoot, begon de reis op Romeo.
Al gauw stuiten we op de eerste schaapherder.
In de verte zagen we het eerste dorp dat we gingen bezoeken. Het stond ergens in the middle of nowhere middenin dit superdroge landschap. We hadden inmiddels al ruim een uur de kamelen ingereden, het was tijd om de benen even te strekken. Kinderen kwamen ons tegemoet rennen, de heren van het dorp zaten rustig te roken in de schaduw van hun tulbanden.
De nieuwsgierige kinderen. Omdat dit dorp onderdeel is van de route, zijn de kinderen gewend aan toeristen. Hierdoor zijn ze nogal verpest geraakt, schreeuwen ze continu om chocola en pennen (omdat sommige toeristen zo stom waren om dat mee te nemen – aldus gids Deena) en ze trokken je de kleding van het lijf. Mijn met henna beschilderde handen vonden ze fantastisch, mijn armen werden haast uit de kom getrokken. Desondanks hadden we veel lol met ze.
Robin met de kinderen.
Een jongetje had een oog met witte wimpers, wegens de pigmentvlekjes in zijn gezicht. Vanwege hun ontzettend primitieve levenswijze poetsen ze hun tanden niet, zoals je hier op de foto goed kunt zien… Ze hebben niet eens douches of iets dergelijks. Voor water moeten ze uren lopen naar een oase.
Een van de vrouwen in het dorp. De foto is erg overbelicht omdat de vrouwen zich verstopten voor ons en absoluut niet op de foto wilden en toen ik haar zag staan, wilde ik snel een foto maken – maar omdat ik mijn camera manueel bedien, stond hij nu even voor dit type licht niet goed ingesteld…
Kamelenknieën.
Mijn grote liefde: kameel Daniel. Ik had hem zelf uitgekozen op het kamp en na een uur rijden kwam ik pas achter zijn naam… Daniel. Dat geloof je toch niet? De grap is dat het ook nog eens de geilste kameel van allemaal was, aangezien het paringstijd is. Daniel was zo dominant en eigenwijs soms, dat ik de laatste dag maar op Johnny heb doorgebracht. Hier staan we bij een oase, waar de kamelen even konden drinken.
Daniel en ik.
De lunch op de eerste dag. Deena is een fantastische kok!
Een schaapherder kwam gezellig bij ons zitten tijdens de lunch. Mijn schoenen staan naast hem geparkeerd – ik zit lekker in de schaduw op een kleedje.
Even inzoomen op zijn fantastische snor.
Snorremans doet bij Robin een tulband om, terwijl de wind wappert door zijn luier.
Intussen help ik Deena met het maken van meer chapati’s.
En we zitten er weer bovenop!
Johnny geniet ondertussen nog even van zijn eigen lunch…
Als we een plekje gevonden hebben om het kamp op te zetten voor de nacht, komt er een jong schaapherdertje aangewandeld. Waar komen die mensen toch allemaal ineens vandaan? De woestijn is zo groot en zo verlaten… Het jongetje helpt met het zoeken naar hout voor het avondeten en breekt de takken hier in stukken.
Deena ‘s avonds bij het kampvuurtje dat hij gemaakt heeft. Het koelt ontzettend af ‘s nachts, dus dat vuurtje was wel nodig!
